‘Wauw, jij bent echt een rekenwonder!’ – ‘Jij hebt zo’n tekentalent!’ – ‘Wat ben je toch geweldig!’- ‘Je bent altijd creatief!’

Herkenbaar…? Met al onze beste bedoelingen en uit liefde voor onze kinderen strooien we vaak te pas en te onpas met dit soort complimenten. En waarom dan wel? Nou, natuurlijk om ze te laten zien wat voor kanjers ze zijn en hoeveel we van ze houden (dat is immers een feit!). We willen ze vertrouwen geven, hun zelfbeeld een positieve boost geven en hun ontwikkeling stimuleren. Allemaal goede redenen, zou je zo zeggen.

Maar…zeggen we met onze complimenten wat we feitelijk bedoelen? Creëren we het effect, dat we beogen? Of pakken we het -al onze goede bedoelingen ten spijt- misschien net even wat minder handig aan?
Complimenten met afgeleiden van ‘zijn’ en ‘hebben’ verwijzen naar vaststaande eigenschappen, karakteristieken, die je nu eenmaal bezit. Daar valt, hoe bijzonder ze ook zijn, weinig eer aan te behalen. Je bent….een rekenwonder, een lieve zus voor je broertje, een profvoetballer in de dop, een…(vul maar in). Dergelijke, algemene complimenten kunnen onbedoeld een bepaalde druk opleggen. Immers, als de ander kennelijk verwacht dat je altijd zo sportief/creatief/lief bent, dan ‘moet’ je dus alles op alles zetten om dat bij iedere gelegenheid weer te laten zien. Ziedaar… druk op de ketel.

Of geven deze goedbedoelde uitingen van lof je juist het gevoel dat er niet zoveel van je verwacht wordt? Als iedere lukrake streep op papier een ‘oeh’ of ‘ah’ oplevert of je trainer je na iedere wedstrijd zegt dat je ‘super’ gespeeld hebt (zelfs na die ene ‘eigen goal’), dan kan dat ook een zekere onzekerheid aanwakkeren. ‘Ik deed het, volgens mij, niet zo goed en toch kreeg ik weer hetzelfde compliment. Dan zal ik vast niet beter kunnen..’ Ziedaar…de eerste scheurtjes in het zelfbeeld zijn een feit.

Probeer ik je er nu van te overtuigen om nooit meer een compliment te geven, wanneer je dochter een sportprestatie heeft geleverd of je zoon voor het eerst een koppoter heeft getekend? N-E-E, zeker niet. Complimenten zijn waardevol en onmisbaar in het leven. Ik vraag je simpelweg om ze realistisch en oprecht te laten zijn. Laat je kind voelen wat hij/zij op dát moment en in díe situatie heeft gedaan: ‘Wat heb je veel verschillende kleuren gebruikt in deze tekening!’ – ‘Fijn dat je je broertje hebt geholpen met het maken van de puzzel!’- ‘Je hebt de bal vaak overgespeeld tijdens het spel!’ – ‘Knap dat je het bent blijven proberen, ondanks dat het nog nieuw voor je was!’

Het vraagt even om een omslag, maar dan heb je de smaak zo te pakken!
…’Mam, kijk eens, ik loop alleen van de trap af. FANTASTISCH van mij, hè?’ ….. (SLIK)….toch nog maar even oefenen voor deze mama.

 

 

 

FAN-TAS-TISCH!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *