Beeld je het volgende eens in: maandagochtend en er  is STRESS alom! De kinderen lopen half aangekleed in het rond te dansen, de ontbijttafel is een ravage, broodtrommels moeten nog worden gevuld, gymtassen gepakt en de tijd tikt maar door. Je MOET nu echt weg, wil je op tijd op je werk verschijnen en de kinderen tevoren op school of bij de kinderopvang hebben afgezet.
En juist op dát moment hoor je het welbekende zinnetje: ‘Zelf doen…’. Op dat moment zakt de moed je in de schoenen. Zelf doen? Nu? ‘Moet dat echt?’, is de eerste gedachte, die door je hoofd schiet. Nee, dit kan niet en dus…..’nee, lieverd, we hebben haast, dus mama doet het nu. Dat is toch veel makkelijker?’

Herkenbaar? Gebeurt het je ook wel eens dat je uit ‘gemak’ of in een haastig ogenblik taken voor je kind uitvoert, die hij of zij eigenlijk al lang prima zelf kan? Per definitie verkeerd? Nee hoor, soms is het heerlijk om je kind eens te verwennen door de boterhammen gesmeerd en wel in de trommel te stoppen of de gymtas al in te hebben gepakt. Als ouder is het genieten om dit soort dingen af en toe extra te doen. Het wordt een tikje lastiger wanneer deze gewoontes inslijten en het van beide kanten een ‘routine’ is geworden.

Want…bedenk je eens wat je feitelijk ‘zegt’ met je daden? ‘Nee, ik doe het wel, anders wordt het een knoeiboel!’ Oké, dus je gaat er automatisch vanuit dat wanneer je kind het doet, je meteen met emmer en sop door het huis zult moeten gaan? ‘Nee, lieverd, je mag de tafel niet afruimen, dadelijk valt er iets kapot!’ Zelfde verhaal, maar dan met veger en blik… ‘Nee, ik doe je jas dicht, anders zijn we veel te laat!’ Dus als ik het zelf doe, verliezen we automatisch een uur?
Mag je van een kind verwachten dat hij zijn verantwoordelijkheden nemen leert, wanneer je hem daar de kans niet toe biedt? Kun je er van uitgaan dat hij ontdekt welke dingen hij al kan, welke talenten hij heeft, wanneer hij nooit eens de mogelijkheid heeft om de uitdaging aan te gaan? Om in het diepe te springen? Om fouten te maken en te ontdekken hoe het de volgende keer misschien anders ‘moet’?

Wees je bewust van de signalen, die je uitzendt naar je kind. Laat hem of haar voelen dat je (binnen gepaste grenzen) het volledige vertrouwen geeft. Gun ze de momenten om te ontdekken wie ze zijn en wat ze (nog niet) kunnen en sta klaar om hen op te vangen als dat nodig is.
Al schrijvend denk ik terug aan twee dagen geleden, toen we in alle haast nog maar een paar minuten hadden om ons klaar te maken. Dochterlief (bijna 3 jaar) riep of ik haar wilde komen helpen met aankleden. ‘Nee hoor, meisje, dat kun jij al zo goed zelf. Dat heb je me al vaker laten zien’.
En ja hoor, niet veel later komt mevrouw trots binnengelopen met haar sokken aan…achterstevoren en binnenstebuiten, maar wel ZELF gedaan. Trots als een pauw loopt ze door de kamer, waarop ik vraag wat ze dan nog meer gaat aantrekken. ‘Mijn mooie jurkje!’, roept ze enthousiast. In mijn hoofd draait alles op volle toeren:
‘O jee, hoe ga ik nu duidelijk maken dat de prachtig aangetrokken sokken dan toch echt vervangen moeten worden door een maillot…..?’HELP!

‘Zelf doen…’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *