Daar staan we dan: klaar om naar een verjaardagsfeestje te gaan. Ik vraag aan dochterlief of ze nog weet wat we hebben afgesproken. ‘Jaaahaaa (3 jaar welteverstaan…), mama, ik mag maar één dingetje zelf pakken om te snoepen!’. ‘Dat klopt, weet je ook nog waarom?’ ‘Omdat we vanmiddag nog een feestje hebben’.

Mooi zo, de boodschap is dus goed overgekomen. Met een trots gevoel stap in de auto. Trots dat mijn meisje zo haarfijn weet te vertellen welke afspraak we samen hebben gemaakt. Het initiatief kwam meer van mijn kant, dat wel, maar toch..

Op het betreffende feestje wordt er naar hartenlust gespeeld. Alle kinderen weten zich prima te redden en vermaken zich goed. Papa’s en mama’s zijn op dat moment overbodig. Totdat….er taart wordt geserveerd. Binnen no-time staan alle kinderen uitgehongerd (10:00 ’s ochtends) binnen; ook voor hen is er iets lekkers. Mijn dochter kijkt me vragend aan en ik knik haar bemoedigend toe. Knap dat ze op zo’n moment toch nog even checkt of het wel oké is. Er wordt met volle teugen van het cakeje genoten. Heerlijk om te zien! Daarna herhaalt het buitenspeelritueel zich. Alle kinderen verplaatsen zich weer naar de tuin om te rennen, springen, glijden en dansen.

Ineens zie ik vanuit mijn ooghoek een grote uitdeelzak met chips voorbij komen. Blijkbaar ben ik niet de enige, die dit heeft opgemerkt, want ook nu weer komen alle snoepkontjes lopend, rennend en zelfs kruipend (zoonlief, 1 jaar..) aan om op zoek te gaan naar De Gulle Gever. Oren en ogen blijken ineens goed te werken in deze situatie! Terwijl iedereen een zakje pakt, zie ik mijn dochter twijfelen. Mama is natuurlijk wel erg dicht in de buurt. Ze graait snel in de zak en komt naar me toe. Ik herinner haar (hoe moeilijk ook) aan onze afspraak. Natuurlijk niet de reactie, die ze hoopte te krijgen. Vooral omdat ze haar vriendjes en vriendinnetjes lekker ziet snoepen. We spreken af dat ze het zakje in de tas stopt om thuis in haar eigen trommeltje te doen. Even is het twijfelachtig of de ‘deal’ gesloten wordt, maar uiteindelijk lijkt ze toch tevreden met het compromis en gaat het verleidelijke zakje chips braaf in de tas stoppen. Ik vertel haar hoe knap ik het vind dat ze dit doet, omdat ik weet hoe lastig het is om te zien hoe anderen lekker aan het genieten zijn. ‘Alle kinderen maken nu eenmaal afspraken met hun eigen papa en mama en dit was de afspraak, die wij hebben gemaakt. Dat doet iedereen op zijn eigen manier’. Leuker kan ik het helaas ook niet maken…Let wel: op deze momenten twijfel ik ook weleens aan mijn gemaakte afspraken, maar tegelijk weet ik ook dat ik niet altijd alles hetzelfde kan doen als anderen en dat ik het belangrijk vind dat kinderen leren dat in ieder gezin andere regels gelden. Daarnaast: wat zou het voor boodschap zijn als ik mijn kinderen toch iedere keer hun zin geef, wanneer ze als argument gebruiken dat ‘een ander het ook mag’. Soms is het erin meegaan en op andere momenten is het ‘voet bij stuk houden’. De storm is gaan liggen en mijn meisje stort zich weer enthousiast in het feestgedruis.

Als het tijd is om naar huis te gaan, loop ik naar buiten. En daar staat dochterlief: terwijl ze een spekje naar binnen propt, beantwoordt ze mijn quasi-verbaasde blik: ‘Ja, ik mocht ZELF maar één ding pakken van jou, dus heb ik het …… (vul hier de naam van de ouder van een lief vriendje in) maar gevraagd’. Oké mama, nu komt het erop aan: meebuigen of poot stijf houden….?

 

 

 

Afspraak is afspraak?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *